De tranen voelde ik branden toen ik zijn kastje opendeed om de laatste spullen te verzamelen. Elk stuk wat ik pakte voelde definitief, zijn aanwezigheid in ons huis gleed weg, zo een koffer in.
Rouw om een levende heeft weer een nieuwe betekenis gekregen, rouw om het afscheid, rouw om het gemis. Maar er is ook boosheid, boosheid...
Daar is ie, de blog waar we al die tijd naar toe hebben werkt, live geschreven vanuit de polder, mijn ouderlijk huis waarin een grote speler ontbreekt, paps woont officieel al 2 dagen niet meer thuis.
Het zijn rare dagen, enorm rare dagen. Maandag belde zusje mij met het verrassende bericht dat er (en dit is zo dubbel), iemand op de goede afdeling in ons voorkeurshuis was overleden. Verschrikkelijk voor de achterblijvers natuurlijk, dat maakt het zo dubbel, maar een enorm geluk voor ons. Flinke waterlanders volgde, er was een plek vrij! Er werd...